تا کجا

یاد من باشد فردا دم صبح بد نگویم به هوا، آب ، زمینمهربان باشم، با مردم شهرو فراموش کنم، هر چه گذشتخانه ی دل، بتکانم ازغمو به دستمالی از جنس گذشت ،بزدایم دیگر،تار کدورت، از دلمشت را باز کنم، تا که دستی گرددو به لبخندی خوشدست در دست زمان بگذارمیاد من باشد فردا دم صبحبه نسیم از سر صدق، سلامی بدهمو به انگشت نخی خواهم بستتا فراموش، نگردد فردازندگی شیرین است، زندگی باید کردگرچه دیر است ولیکاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزم ،شایدبه سلامت ز سفر برگرددبذر امید بکارم، در دللحظه را در یابممن به بازار محبت بروم فردا صبحمهربانی خودم، عرضه کنمیک بغل عشق از آنجا بخرمیاد من باشد فردا حتماًبه سلامی، دل همسایه ی خود شاد کنمبگذرم از سر تقصیر رفیق ، بنشینم دم درچشم بر کوچه بدوزم با شوقتا که شاید برسد همسفری ، ببرد این دل مارا با خودو بدانم دیگر قهر هم چیز بدیستیاد من باشد فردا حتماًباور این را بکنم، که دگر فرصت نیستو بدانم که اگر دیر کنم ،مهلتی نیست مراو بدانم که شبی خواهم رفتو شبی هست، که نیست، پس از آن فردایییاد من باشدباز اگر فردا، غفلت کردمآخرین لحظه ای از فردا شب ،من به خود باز بگویماین رامهربان باشم با مردم شهرو فراموش کنم هر چه گذشت......ـ تا کجا...

دلم برای گرفتن بهانه میگیردسراغ از غزلی عاشقانه میگیردهمان غزل که نوشتی درون چشمانتو بعد از آن گل سرخی جوانه میگیردولم نمیکند آن خاطرات پر احساسکه لحظه لحظه دلم را نشانه میگیردهوا هوای چموشی ست روح باران هماز این هوای غریبه میانه میگیردکسی نخواست بفهمد چرا دل شاعرز دست محفل انس شبانه میگیرددر آن غزل که نوشتی چقدر معصوم استپرنده ای که زدست تو دانه می گیردتو را به جان غزل های خستگی هامانبه آن تبی که ز چشمت زبانه میگیردبدان که وقت عزیز ستاره گشتن رانوشتن غزلی از شما نمیگیردخدا کند که پرنده رها شود از دردهمان پرنده که بی تو بهانه میگیرد... تا کجا...

یاد من باشد فردا دم صبح بد نگویم به هوا، آب ، زمینمهربان باشم، با مردم شهرو فراموش کنم، هر چه گذشتخانه ی دل، بتکانم ازغمو به دستمالی از جنس گذشت ،بزدایم دیگر،تار کدورت، از دلمشت را باز کنم، تا که دستی گرددو به لبخندی خوشدست در دست زمان بگذارمیاد من باشد فردا دم صبحبه نسیم از سر صدق، سلامی بدهمو به انگشت نخی خواهم بستتا فراموش، نگردد فردازندگی شیرین است، زندگی باید کردگرچه دیر است ولیکاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزم ،شایدبه سلامت ز سفر برگرددبذر امید بکارم، در دللحظه را در یابممن به بازار محبت بروم فردا صبحمهربانی خودم، عرضه کنمیک بغل عشق از آنجا بخرمیاد من باشد فردا حتماًبه سلامی، دل همسایه ی خود شاد کنمبگذرم از سر تقصیر رفیق ، بنشینم دم درچشم بر کوچه بدوزم با شوقتا که شاید برسد همسفری ، ببرد این دل مارا با خودو بدانم دیگر قهر هم چیز بدیستیاد من باشد فردا حتماًباور این را بکنم، که دگر فرصت نیستو بدانم که اگر دیر کنم ،مهلتی نیست مراو بدانم که شبی خواهم رفتو شبی هست، که نیست، پس از آن فردایییاد من باشدباز اگر فردا، غفلت کردمآخرین لحظه ای از فردا شب ،من به خود باز بگویماین رامهربان باشم با مردم شهرو فراموش کنم هر چه گذشت......ـ تا کجا...

یه مرد سرد و مغرور و تا اندازه ای بی احساس با کوله باری از خاطرات تلخ… توی این دنیا هیچ انگیزه ای برای بهتر بودن و جنگیدن نداره… تصمیم گرفته بد باشه… بدترین آدم دنیا… و فقط روزهای و ساعتها رو میکشه تا زندگیش تموم بشه…(شاین) یه دختر سرسخت و مغرور و نترس و البته بسیار زیبا که یار همیشگیش اسلحشه و از هیچ احدالناسی هم ترس نداره درست مثل اسمش زیبا و ظریف اما به موقع برنده و کشنده… در ظاهر بی احساس اما… (کریستال)این دو تا کوه غرور و لجبازی و یکدندگی… که از قضا دشمن خونی هم هستن و سایه هم رو هم با تیر میزنن! مجبور میشن با هم همراه بشن برای زنده موندن… برای فرار از مرگ…توی این مسیر یه اتفاق ناباورانه بینشون پیش میاد…اتفاق عاشقی…اما به همین سادگیها نیست اونها برای به هم رسیدن خیلی سختی میکشن… خلاصه ای از رمان گناهکار بی گناه برای مخاطبی خاص .. تا کجا...

احساسميکنم
در هر کنار و گوشهيِ اين شورهزارِ ياس
چندين هزار جنگلِ شاداب ناگهان
ميرويد از زمين
آه اي يقينِ گمشده ، اي ماهييِ گريز
در برکههايِ آينه لغزيده تو به تو
من آبگيرِ صافيام
اينک ! به سِحرِ عشق
از برکههايِ آينه راهي به من بجو

احمد شاملو

تا کجا...

زنـــدگی می کنم ،

بــرای رویاهایی که منــتظر واقعی شدن به دست من هستند.

من فــــرصتی برای بودن دارم ،

پـــــس ساکت نمی نشیـــنم!

می گذارم همه بدانند که من با تمــام توانایی ها و کاستی ها شاهـــکار زندگی خودم هستم.

کافـــی است لحظات گذشته را رهـــا کنم ،

و بــــرای ثانیه های آینده زندگـــی کنم!

چـــون رویاهایم آنجاست ،

و من فقــط یک بار فــرصت زندگی کردن دارم...

تا کجا...

باز هم مدیریت اما به یه سبک جدید و در جایی که اساس کاراش بر پژوهش و تحقیق استواره .با این که سال دوم کار این مجموعه است ولی سنگ بنای اون بد نهاده شد و در یک ماهی که گذشت اول به فکر احیا و تجدید حیات دوباره اش بودم و بعد هم زدودن گرد غربت و گمنامی از چهره تنها مرکز علمی و پژوهشی منطقه. خدا را شکر که این مهم حاصل شد. فکرهای نو، ایده های خلّاقانه، هدایت و حمایت از نخبگان، پشتیبانی از طرح ها و جشنواره ها و... با تجهیز این مرکز علمی برنامه بعدی است. به احترام منطقه، ادای وظیفه، توسعه علمی و نهادینه کردن پژوهش در آموزش و پرورش منتظر ایده های شما برای بهتر شدن شرایط پژوهش سرای دانش آموزی هستیم تا کجا...

خدا داند و خدا داند و خدا داند که هیچ کاری را در مجموعه آموزش و پرورش نپذیرفتم، الّا این که از همه وجودم مایه گذاشتم که بهترین باشم. این را برای خودم نوشتم و خدایی که راست و دروغ بودنش را بهتر می داند. امّا آنان که فقط نیمه خالی لیوان را می ببینند و وضع آموزش را در منطقه افتضاح می دانند؛ البته که بی انصافیه؛ ولی دوست خوب من شما کدام ایده را برای بهتر بودن وضعیت آموز داشته اید که دوستان اداره توجه نکرده اند و فی الحال دارد خاک می خورد؟! اگر از جنس آموزش و پرورشی که بسم الله! " گر تو بهتر می زنی، بستان بزن" شاید تا رسیدن به ایده آل ها راهی طولانی مانده باشد؛ امّا همان مناطق از ما بهتران به قول شما هم از یک جایی شروع کردند و هم تبارانشان هم به جای ناامیدی و سنگ اندازی با ایده ها و همکاری خود دستشان را در بزنگاه های ناتوانی گرفته اند. باز هم می گویم شرایط موجود مطلوب نیست چون همه مان نخواستیم یاریگر همدیگر در مسیر تعالی آموزش منطقه باشیم. تمام انرژی خود را صرف حواشی ببیجای خود کرده ایم و چون فردی از حلقه ما در راس مدیریت و معاونت و... انتخاب نشده، تلقی مان این است که بیگانه ای بیش نیست و تکلیف بیگانه هم مشخص است..!! اندکی واقع بین باشیم، شاید همین کفایت کند. دوست خوب من! منتقد منصف من! از امروز به جدّ منتظر ایده های خوب شما برای بهتر شدن وضعیت موجود هستم اگر دریغ کنی بی گمان به انصا تا کجا...

هر کجای دنیا را که نگاه کنی و هرکاره ای که باشی به نظرم یه امر محال وجود داره و اون هم " راضی نگه داشتن همه" است. هرچند اندیشه و تفکرات آدم ها ممکن است اشتراکاتی داشته باشند اما یکسانی ندارند. بنابراین ضرورتی ندارد که همه از شما راضی باشند. من فکر می کنم بیشتر انتقادات حتی در فضای مجازی به همین اختلاف نظرها ارتباط داره و در این موارد صد البته کوشش برای نزدیکی آرا و عقاید امری بیهوده و عبث است و عدم تحمل نقد هم کاری ناپسند و به دور از اخلاق است این را به شرطی می گویم که مرز بین نقد و تخریب رعایت شده باشد. من سعی می کنم بنویسم و مطمئنم نوشته های من به مذاق عده ای خوش نمی آید. خودبزرگ بینی است اگر فکر کنی همه از تو و نوشته هایت خوششان آمده است. تا شما چه بگوئید... تا کجا...

همهی ما در زندگیمان خرابکاریهایی کردهایم. در زندگی همهی ما کارهایی هست که میتوانستیم بهتر انجام بدهیم. خیلی جاها از حرفها، رفتارها، غفلتها، کوتاهیها، دخالتها و حمایتهای بیجا ضربه خوردهایم. برای رسیدن به موفقیت لازم نیست انسان کاملی باشید، تنها لازم است بدانید همیشه میتوانید بهتر باشید. روز گذشته را به خاطر بیاورید، به اتفاقات خوبی که سپری شد فکر کنید. سپس به اتفاقاتی که ممکن بود بهتر پیش برود بیندیشید. تقصیراتتان را بپذیرید، مسئولیت کارهایتان را بر عهده بگیرید و به خودتان قول بدهید امروز بهتر عمل کنید. تا کجا...